รู้สึกจะไม่ได้แปลเวนท์คาเระแปะในบล็อกตัวเองนานมากค่ะ ปกติจะใส่บอร์ดเลย แต่วันนี้อยากให้เห็นความน่ารักของริวจิค่ะ เรานะอ่านไปขำไป แอบเขินปนดีใจเล็กๆ ด้วยล่ะ อิอิ
มาดูกันเลยดีกว่าค่ะ
EDIT เพิ่มเติมเวนท์ของเซนเซย์ค่ะ
000 : 先生 「みなさん、いま配った短冊ですが…」
เซนเซย์ “นักเรียนทุกคน แถบกระดาษขอพรที่แจกเมื่อครู่น่ะ...”
001 : 先生 「放課後までに願いごとを書いて、昇降口の笹に飾っておいてくださいね」
เซนเซย์ “ให้เขียนคำอธิษฐานแล้วนำไปประดับไว้ที่ต้นไผ่ตรงทางเข้าประตูก่อนเลิกเรียนนะ”
002 : 生徒 「はーい」
นักเรียน “ครับ/ค่ะ”
003 : ・ ・ ・ ・
004 : wanako 「あー…、もう短冊がいっぱいだ…」
เรา “อา ... แถบขอพรเต็มไปหมดเลย …”
005 : 綾川竜士 「よ。 wanako、どうしたんだ？」
ริวจิ “ไง วานาโกะ เป็นอะไรไป?”
006 : wanako 「あ、綾川くん」
เรา “อะ อายาคาวะคุง”
007 : wanako 「いまやっと短冊ができたから、飾ろうと思ったんだけど…」
เรา “พอดีเพิ่งเขียนแถบขอพรเสร็จเมื่อกี๊เอง ว่าจะเอาติดประดับอยู่ ....”
008 : wanako 「いいところは、もう全部うまっちゃってて…」
เรา “ตำแหน่งดีๆ ถูกจองเต็มหมดแล้ว ...”
009 : 綾川竜士 「ふーん。 おまえ願いごと考えるの、ずいぶん時間かかったんだな」
ริวจิ “อืม เธอนี่ใช้เวลานึกคำอธิษฐานนานนะ”
010 : wanako 「うん、すごい悩んじゃって…」
เรา “อึ้ม ฉันนะกลุ้มใจมากเลย ...”
011 : 綾川竜士 「で、結局何にしたんだ？」
ริวจิ “แล้วตกลงเขียนขออะไรล่ะ?”
012 : wanako 「あっ、もう、勝手にみないでよー！」
เรา “อ๊ะ อย่ามาดูโดยพละการสิ!”
013 : 綾川竜士 「えーと、なになに…」
ริวจิ “เอ ไหนดูซิๆ ...”
014 : 「 健 康 第 一 」
“สุขภาพดีมีสุข”
015 : 綾川竜士 「…ぶはっ！ おまえこれ標語じゃねーか！ 願いごとじゃねー」
ริวจิ “...อุฮะฮะ! นี่เธอ อันนี้มันคำขวัญต่างหาก! ไม่ใช่คำอธิษฐานซะหน่อย”
016 : wanako 「あー笑うなんてひどい！」
เรา “อ๊า มาหัวเราะของคนอื่น ใจร้าย!”
017 : wanako 「仕方ないでしょ、いい願いごとが思いつかなかったんだから」
เรา “ช่วยไม่ได้นี่ ก็คนเขานึกคำอธิษฐานไม่ออก”
018 : wanako 「もうっ！ 返してよ！」
เรา “พอได้แล้ว! เอาคืนมานะ!”
019 : 綾川竜士 「はいはい」
ริวจิ “ครับครับ”
020 : wanako 「まったくもう…」
เรา “ไม่ไหวเลย ...”
021 : wanako 「でもどこに飾ろうかなぁ」
เรา “ว่าแต่จะประดับตรงไหนดีน้า”
022 : 綾川竜士 「ま、せっかく書いたんだしな」
ริวจิ “อะนะ อุตส่าห์เขียนทั้งที”
023 : 綾川竜士 「…あそことかいいんじゃねーか？ ほら、上のほう」
ริวจิ “... ตรงโน้นดีมั้ยล่ะ? ลองดูสิ ด้านบนน่ะ”
024 : wanako 「あっ、いいかも！ やっぱり高いところに飾った方が、願いが叶いそうな感じするし！」
เรา “อะ น่าจะดีนะ! ได้ประดับที่สูงๆ ทำให้รู้สึกว่าคำอธิษฐานเป็นจริงได้แน่!”
025 : 綾川竜士 「だろ？」
ริวจิ “ใช่มั้ยล่ะ?”
026 : wanako 「でも、あそこじゃ手が届かないなぁ…」
เรา “แต่ว่า เอื้อมไม่ถึงตรงโน้นน่ะสิ ...”
027 : 綾川竜士 「ほら、かせよ。 かけてやるから」
ริวจิ “เอ้า เอามาสิ จะติดให้”
028 : wanako 「えっ、あ…ありがとう」
เรา “เอ๊ะ ขะ ... ขอบคุณนะ”
029 : 綾川竜士 「別にこんくらい、気にすんなって…よっと」
ริวจิ “เรื่องแค่นี้ไม่ต้องคิดมากน่า ... ฮึบ”
030 : wanako 「うわ、かんたんに届いちゃうんだね、いいなぁ……」
เรา “ว้าว เอื้อมถึงสบายเลยเนอะ ดีจังเลยน้า ...”
031 : 綾川竜士 「まあな」
ริวจิ “ก็งั้นมั้งนะ”
032 : 綾川竜士 「…あれ？ なんだこの短冊、はずれかかってんじゃねーか」.
ริวจิ “... เอ๊ะ? แถบขอพรแผ่นนี่มันจะหลุดอยู่แล้วหนิ”
033 : 綾川竜士 「ん…？」
ริวจิ “หืม ...?”
034 : 綾川竜士 「この字は…」
ริวจิ “ตัวอักษรแบบนี้มัน ...”
035 : 綾川竜士 「もしかしてあいつの…？」
ริวจิ “หรือว่าจะเป็นหมอนั่น ...?”
036 : wanako 「あっ、だめだよ綾川くん、勝手に他人の短冊読んじゃ…！」
เรา “อ๊ะ ไม่ได้นะอายาคาวะคุง ไปอ่านแถบขอพรของคนอื่นตามใจชอบแบบนั้น ...!”
037 : 綾川竜士 「どれどれ…」
ริวจิ “ไหนๆ ขอดูหน่อย ...”
038 : 綾川竜士 「…」
039 : 綾川竜士 「…wanako…と…、へえ」
ริวจิ “...กับ...วานาโกะ เฮ่ย”
040 : wanako 「えっなに…？ 呼んだ？」
เรา “เอ๋อะไรเหรอ ...? เรียกรึเปล่า?”
041 : 綾川竜士 「…いや、べつに」
ริวจิ “... เอ่อ เปล่านี่”
042 : 綾川竜士 「…よっと」
ริวจิ “... ฮึบ”
043 : wanako 「あっ…ちょっと！ 勝手にはずしちゃダメだって！」
เรา “อ๊ะ ... เดี๋ยวสิ! จะแกะออกมาเองไม่ได้นะ!”
044 : 綾川竜士 「ふん、こんなもん一番下の方にでもかけときゃいいんだよ」
ริวจิ “เฮอะ ขอพรแบบนี้ เอาไปติดไว้ข้างล่างสุดเลยยิ่งดี”
045 : wanako 「ちょっとー…いったいなにが書いてあったのよ、そのその短冊…」
เรา “เดี๋ยวก่อนสิ ... ตกลงเขียนอะไรไว้กันแน่นะ แถบขอพรแผ่นนั้นน่ะ ...”
046 : 綾川竜士 「べつに！」
ริวจิ “ไม่มีอะไรนี่!”
047 : 綾川竜士 「ほら、もう帰るぞ。 結構遅くなったし、送ってくから」
ริวจิ “เอ้า กลับกันได้แล้ว นี่ก็เย็นมาก เดี๋ยวฉันจะไปส่งที่บ้าน”
048 : wanako 「えっ、ちょっと！」
เรา “เอ๊ะ เดี๋ยวสิ!”
049 : wanako 「もうっ…なんなのよー！」
เรา “นี่ ... อะไรกันเล่า!”
050 : ・ ・ ・ ・
051 : wanako 「あーあ、よかったのかなぁ…」
เรา “เฮ้อ จะเป็นอะไรมั้ยน้า ...”
052 : 綾川竜士 「なにが？」
ริวจิ “เรื่องอะไร?”
053 : wanako 「あの短冊！ 綾川くんが勝手に場所変えちゃったやつ」
เรา “ก็แถบขอพรแผ่นนั้นน่ะสิ! อายาคาวะคุงไปเปลี่ยนตำแหน่งเอาเองตามใจชอบ”
054 : 綾川竜士 「あー…」
ริวจิ “อ๋อ ...”
055 : wanako 「せっかく高くていい場所につるしてあったのに…あんな下のほうにしちゃって」
เรา “อุตส่าห์ได้ประดับสูงๆ ทั้งที ... กลายเป็นต้องไปอยู่ข้างล่างแบบนั้น”
056 : 綾川竜士 「いいんだよ、べつに」
ริวจิ “ก็ดีแล้วนี่ ช่างปะไร”
057 : 綾川竜士 「どうせあいつの願いごとはかなわねーんだから」
ริวจิ “ยังไงคำอธิษฐานของหมอนั่นก็ไม่มีวันเป็นจริงได้”
058 : wanako 「え？ どういうこと？ っていうか、なにが書いてあったの？」
เรา “เอ๊ะ? หมายความว่าไง? แล้วเขาเขียนอะไรไว้เหรอ?”
059 : 綾川竜士 「…どっかのだれかが、どっかのだれかとうまくいきますよーにって」
ริวจิ “... ใครบางคนขอให้ความสัมพันธ์ไปได้ดีกับใครอีกคนน่ะ”
060 : wanako 「…恋の願いごと…ってこと？」
เรา “... คำอธิษฐานเรื่องความรัก ... เหรอ?”
061 : 綾川竜士 「そいつの願いごとは絶対！ かなわねーの」
ริวจิ “ไม่มีทางหรอกคำอธิษฐานของหมอนั่นน่ะ! ไม่มีทางเป็นจริงไปได้”
062 : 綾川竜士 「っつうか、かなえさせねー」
ริวจิ “หรือจะพูดให้ถูกคือ ฉันไม่มีวันยอมให้มันเป็นจริงได้หรอกน่า”
063 : wanako 「…え、意味がよくわからないよ」
เรา “... เอ ไม่ค่อยเข้าใจความหมายเท่าไหร่นะ”
064 : 綾川竜士 「…ま、そのうち教えてやるよ」
ริวจิ “...น่า เดี๋ยวจะบอกให้ฟัง”
065 : ・・・
ของเซนเซย์ค่ะ
000 : 綾川司 「みなさん、いま配った短冊ですが…」
เซนเซย์ “นักเรียนทุกคน แถบกระดาษขอพรที่แจกเมื่อครู่น่ะ...”
001 : 綾川司 「放課後までに願いごとを書いて、昇降口の笹に飾っておいてくださいね」
เซนเซย์ “ให้เขียนคำอธิษฐานแล้วนำไปประดับไว้ที่ต้นไผ่ตรงทางเข้าประตูก่อนเลิกเรียนนะ”
002 : 生徒 「はーい」
นักเรียน “ครับ/ค่ะ”
003 : ・ ・ ・ ・
004 : wanako 「うーん…」
เรา “อืห์ม ...”
005 : 綾川司 「wanakoくん」
เซนเซย์ “วานาโกะคุง”
006 : wanako 「あ、先生！」
เรา “อะ เซนเซย์!”
007 : 綾川司 「今朝からずっと難しい顔をしていますね…どうかしましたか」
เซนเซย์ “เห็นทำหน้ายุ่งมาตั้งแต่เช้าแล้วนะ ... เป็นอะไรไปเหรอ”
008 : wanako 「えっと、短冊に書くお願いごと、何にしようかなぁって…」
เรา “เอ่อคือ กำลังคิดว่าจะเขียนคำอธิษฐานอะไรลงในแถบกระดาษขอพรดีน่ะค่ะ ...”
009 : 綾川司 「ふふ、真剣に悩んでいるようですね」
เซนเซย์ “ฮึฮึ ท่าทางกลุ้มเป็นจริงเป็นจังทีเดียวนะ”
010 : wanako 「はい…でも全然決まらなくて」
เรา “ค่ะ ... แต่ก็ตัดสินใจไม่ได้เอาซะเลย”
011 : 綾川司 「そうですか」
เซนเซย์ “อย่างนั้นเหรอ”
012 : wanako 「みんなはどんな願いごと書いたのかなぁ」
เรา “แต่ละคนเขียนคำอธิษฐานแบบไหนกันบ้างน้า”
013 : 綾川司 「さっき笹の近くを通ったときに、少し見てきましたが…」
เซนเซย์ “ครูก็ไปเห็นมาบ้างเหมือนกันนะตอนที่เดินผ่านต้นไผ่เมื่อครู่”
014 : 綾川司 「やはり成績のことや、恋愛成就などの願いごとが多かったですね」
เซนเซย์ “ที่ขอกันส่วนมากก็เรื่องผลการเรียนกับสมหวังในความรักนะ”
015 : wanako 「うーん、成績…」
เรา “อืห์ม ผลการเรียน ...”
016 : 綾川司 「…は、神だのみせず、勉強しましょうね」
เซนเซย์ “... เฮ่อ อย่าไปขอกับพระเจ้าเลย ตั้งใจเรียนจะได้ผลกว่านะ”
017 : wanako 「はい…」
เรา “ค่ะ ...”
018 : wanako 「それじゃあ、恋愛成就…」
เรา “งั้นก็สมหวังในความรัก ...”
019 : 綾川司 「ほう…wanakoくんは、だれか好きなひとがいるのですか…？」
เซนเซย์ “โฮ่ ... วานาโกะคุงมีคนที่ชอบอยู่สินะ ...?”
020 : wanako 「えっ！？ ええと、その…」
เรา “เอ๊ะ!? เอ่อคือ เรื่องนั้น ...”
021 : 綾川司 「そのあわてっぷり…正解なんですね」
เซนเซย์ “ทำท่าประหม่าแบบนั้น ... ครูทายถูกสินะ”
022 : wanako 「そ、それは…その…」
เรา “ระ เรื่องนั้น ... คือ ...”
023 : 綾川司 「さて、相手はいったい誰なんでしょう…気になりますね」
เซนเซย์ “แล้วอีกฝ่ายคือใครกันนะ ... ชักอยากรู้ซะแล้วสิ”
024 : wanako 「うう…」
เรา “อึก ...”
025 : wanako 「そ、そうだ！ 先生は短冊になんて書いたんですか？」
เรา “จะ จริงสิ! เซนเซย์เขียนอะไรในแถบกระดาษขอพรเหรอคะ?”
026 : 綾川司 「おや…話をそらすつもりですか」
เซนเซย์ “โอ๊ะโอ๋ ... แกล้งเปลี่ยนเรื่องคุยเหรอ”
027 : wanako 「う…っ」
เรา “อุ ...”
028 : 綾川司 「まあいいでしょう。 私の書いた願いごとは…」
เซนเซย์ “เอาล่ะเปลี่ยนเรื่องก็ได้ คำอธิษฐานของครูคือ ...”
029 : wanako 「…」
030 : 綾川司 「…知りたいですか？」
เซนเซย์ “... อยากรู้มั้ย?”
031 : wanako 「…はい」
เรา “... ค่ะ”
032 : 綾川司 「ふふふ、やっぱり内緒です」
เซนเซย์ “ฮึฮึฮึ ความลับ”
033 : wanako 「えー…、残念」
เรา “ว้า ... เสียดายจัง”
034 : wanako 「あ、でも先生だったら…もしかして兄弟のこととか、授業のことじゃないですか？」
เรา “อะ แต่ถ้าเป็นเซนเซย์ ... น่าจะเป็นเรื่องน้องชาย หรือไม่ก็เรื่องการสอนใช่มั้ยคะ?”
035 : 綾川司 「…いえ」
เซนเซย์ “... ไม่ใช่หรอก”
036 : 綾川司 「弟のことでも、授業のことでもないですよ」
เซนเซย์ “ไม่ใช่ทั้งเรื่องน้องชายหรือเรื่องการสอนเลย”
037 : wanako 「え、そうなんですか」
เรา “เอ อย่างนั้นเหรอคะ”
038 : 綾川司 「もっと、大切な人のことを願いました」
เซนเซย์ “ครูอธิษฐานเรื่องคนสำคัญยิ่งกว่านั้น”
039 : wanako 「大切な人…ですか」
เรา “คนสำคัญ ... เหรอคะ”
040 : 綾川司 「ええ」
เซนเซย์ “ถูกต้อง”
041 : wanako 「えっと、女の人、ですか…？」
เรา “เอ่อ ผู้หญิง รึเปล่าคะ ...?”
042 : 綾川司 「ええ、まあ…、はい、そうですね」
เซนเซย์ “ก็ทำนองนั้นล่ะ ... ใช่แล้ว นั่นสินะ”
043 : 綾川司 「…あなたもよく知っている女性…ですよ」
เซนเซย์ “... เป็นผู้หญิงที่เธอรู้จักดี ... ด้วยนะ”
044 : wanako 「えっ、私の知ってるひと…だれだろう…」
เรา “เอ๊ะ คนที่หนูรู้จัก ... ใครกันนะ ...”
045 : 綾川司 「…」
046 : wanako 「…ヒントはないんですか？」
เรา “... ไม่บอกใบ้ซักนิดเหรอคะ?”
047 : 綾川司 「ヒント…そうですね、ヒントを出すとしたら…」
เซนเซย์ “บอกใบ้ ... จริงด้วยสินะ ถ้าจะให้บอกใบ้ก็ ...”
048 : 綾川司 「今日は朝からずっと、短冊になにを書こうか真剣に悩んでいたようですね」
เซนเซย์ “คนที่กำลังกลุ้มเป็นจริงเป็นจังมาตั้งแต่เช้าว่าจะเขียนอะไรลงบนแถบกระดาษขอพรดีคนนั้นล่ะ”
049 : wanako 「えっ…」
เรา “เอ๊ะ ...”
050 : 綾川司 「…」
051 : wanako 「あ、あはは…全然わからないです」
เรา “อะ อะฮะฮะ ... ไม่เห็นเข้าใจเลยค่ะ”
052 : 綾川司 「…」
053 : wanako 「あとでこっそり先生の短冊を見に行ってみようかなぁ、なんて」
เรา “เดี๋ยวลองแอบไปดูแถบขอพรของเซนเซย์ดีกว่าน้า”
054 : 綾川司 「…それは無駄ですよ」
เซนเซย์ “... จะเสียเวลาเปล่านะ”
055 : wanako 「えっ」
เรา “เอ๊ะ”
056 : 綾川司 「短冊に私の名前は書いてありません」
เซนเซย์ “ครูไม่ได้ใส่ชื่อตัวเองลงไปหรอก”
057 : wanako 「あ…そうなんだ…がっかり」
เรา “อะ ... อย่างนั้นเอง ... อดเลยเรา”
058 : 綾川司 「…さすがに、見つかると、まずいですからね」
เซนเซย์ “... เพราะถ้าใครมาเห็นเข้า เดี๋ยวเรื่องมันจะยุ่งไปกันใหญ่”
059 : wanako 「…？」
060 : 綾川司 「いえ、なんでもないです」
เรา “เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก”
061 : ・・・
เป็นยังไงกันบ้างคะ อ่านแล้วปลื้มหรือฮากันเอ่ย
ดังนั้นใครที่มีคาเระเป็นไอบะ ชุน ช่วยเข้าไปต่อชีวิตชุนด้วยยยยยยยยย ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
พู่ว์ รู้สึกดีจริงๆ
(ลอยตุ๊บป่องๆ)
