อร๊างงงง ไม่มีอะไรค่ะ แค่อยากโพสต์เอนทรี่ฮารุกะ 4 เป็นการผ่อนคลาย คิดถึงนางิ คิดถึงฮีรางิ ช่วงนี้ก็ยังยุ่งเหมือนเดิมค่ะ แต่เปลี่ยนจากยุ่งแปลการ์ตูนมาเป็นปั่นธีสิสแทน หุหุ เนื่องจากมันยังไม่ไปถึงไหน การ์ตูนกับนิยายก็ดองไว้ซักอาทิตย์นึงก่อน
มาเข้าเนื้อเรื่องกันเลยนะคะมีรูปประกอบด้วยชัดบ้างไม่ชัดบ้างนะคะ อาจจะไปค่อนข้างช้าเพราะรู้สึกตัวเองจะแปลไปเรื่อยๆ ยังไงไม่รู้แฮะ ว่าจะตัดๆ ซะบ้างล่ะค่ะ มันย้าวยาวอะ
เปิดฉากที่ห้องเรียนเวลาโพล้เพล้ นางิกำลังติวหนังสือให้จิฮิโระอยู่
จิฮิโระ ดวงอาทิตย์จมลับขอบฟ้าไปแล้ว ดวงอาทิตย์ยามเย็นทำไมแดงอย่างนี้ อย่างกับถูกหลอมละลายอยู่ในเปลวเพลิง
นางิ ชอบพระอาทิตย์ตกขนาดนั้นเชียว?
จิฮิโระ เอ๊ะ? อะ ขอโทษ!
นางิ ช่างเถอะ ก็เห็นมองเหม่อเป็นประจำอยู่แล้ว ไม่ใช่ของน่าสนใจขนาดนั้นสักหน่อยไม่ใช่รึไง
จิฮิโระ อืม... นางิไม่เคยสนเลยเหรอ?
นางิ อะไรล่ะ
จิฮิโระ ก็คิดว่าถ้าเป็นเรื่องสมัยเด็กนางิจะรู้บ้างมั้ย
พอเห็นสีแดงของดวงอาทิตย์ยามเย็นทีไร มันมีความรู้สึกแปลกๆ
บอกไม่ถูก เหมือนกำลังถูกใครเร่งเร้า...
เหมือนกับมีอะไรบางอย่างที่จะต้องทำ
นางิ ...
จิฮิโระ เหมือนกับลืมเรื่องอะไรบางอย่าง... อะไรบางอย่างที่สำคัญ...
(ชอบฉากนี้นะ ชอบนางิตอนใส่ชุดนักเรียน แฮ่
)
นางิ ก็เข้าใจนะว่าจิฮิโระอยากจะหนี แต่ตอนนี้ยังมีอะไรที่ต้องทำมากกว่าการติวสอบอีกเหรอ?
จิฮิโระ อะ แย่ล่ะ จริงด้วยเนอะ
นางิ ...ดูเหมือนไม่พร้อมใจจะติวเลย เลิกดีกว่ามั้ง
ยังไงซะนอกจากฟิสิกส์แล้วก็ไม่หนักหนาอะไรสำหรับจิฮิโระนี่นะ
อีกอย่างผมเหนื่อยแล้วด้วย
จิฮิโระก็โอเคแล้วทั้งคู่ก็เลิกติวกัน นางิก็จะกวนๆ
ต่ออีกว่าน่าระรื่นเชียวนะ ที่จริงอยากจะรีบกลับบ้านไวๆ ล่ะสิ
จิฮิโระก็จะปฏิเสธว่าไม่ใช่นะ ไม่ได้หมายความแบบนั้นซะหน่อย
นางิก็จะตอบกลับว่า แกล้งพูดน่ะ ก็กลับสิไม่เห็นเป็นไร (อืออ
นางิน่ารักจังเลย)
นางิ ไม่เห็นจำเป็นต้องอยู่โรงเรียนเพื่อทบทวนวิชาด้วย
แล้วคาซาฮายะก็จะเดินเข้ามาถามๆ ว่ายังอยู่ในห้องเรียนกันอีกเหรอ
จะได้เวลาปิดแล้ว นางิก็จะเถียงว่าแล้วที "อาจารย์" ล่ะ?
ก็อยู่เย็นเหมือนกันแหละ คาซาฮายะก็หัวเราะเล็กๆ
แล้วก็ตอบว่าอยู่ออกข้อสอบอะไรประมาณนี้ล่ะค่ะ
แล้วก็ต่อล้อต่อเถียงกันสักพัก คาซาฮายะก็แยกไป
ก่อนจะไปนางิกับคาซาฮายะก็เริ่มสังเกตว่ามีเสียงอะไรบางอย่างไม่น่าไว้ใจ
แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้บอกจิฮิโระ คาซาแยกไปทำธุระก่อน บอกว่าจะไปเจอเพื่อน
นางิกับจิฮิโระเลยกลับบ้านด้วยกัน ระหว่างทางก็มีคุยๆ กัน
จิฮิโระก็อยากรู้ว่าเพื่อนของคาซาเป็นเพื่อนสมัยอดีตหรืออย่างไร
แต่นางิก็ถามคำตอบคำแบบกวนๆ เพราะนางิบอกว่าไม่สนใจเรื่องของคาซา
จิฮิโระก็แบบว่าอะไรกัน อยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ อยากจะให้สนิทกันไว้
ระหว่างคุยไปก็มีกลีบซากุระร่วงหล่นลงมา จิฮิโระก็บอกว่าอยากไปชมซากุระ
นางิก็จะกวนๆ อีกว่าก็ชมอยู่นี่ไม่ใช่เหรอ (กรี๊ด
ทำไมเราชอบความกวนของนางิจัง ฮุฮุ)
จิฮิโระก็จะอยากให้มีซากุระจนถึงวันอาทิตย์
จะได้เอาข้าวกล่องไปกินพลางชมซากุระ แล้วทั้งคู่ก็กลับบ้าน
พวกนางิถึงบ้านได้ไม่นานก็มีเสียงฟ้าร้อง ฝนทำท่าจะตก
จิฮิโระก็จะเป็นห่วงคาซาฮายะที่ไม่ได้พกร่มไปเลยจะเอาร่มไปให้ที่โรงเรียน
แต่พอออกจากบ้านก็เห็นว่าฝนไม่มีทีท่าว่าจะตก
และระหว่างทางจิฮิโระก็ได้เจอกับ..
ฮีรางิ รออยู่เลยนะครับ มิโกะ รอวันที่จะได้พบกันด้วยใจถวิลหา ท่านเติบโตเป็นองค์หญิงที่งดงามเกินกว่าที่ข้าวาดภาพไว้เสียอีกนะครับ
จิฮิโระ เอ๊ะ....? พูดกับฉันเหรอ? คนแปลกหน้า...สินะ เรือนผมยาว สวมเสื้อผ้าแปลกตา ทั้งที่กำลังยิ้มแต่แววตากลับดูเย็นชา
ฮีรางิ กำลังคิดอะไรอยู่หรือครับ?
จิฮิโระ อะ....!
จิฮิโระก็จะตกใจแล้วก็ถอยห่างออกมาค่ะ ทีนี้ก็จะมีคำถามให้เราเลือกตอบ ของเราเลือกไปแล้ว 2 คำตอบ แต่จะขอเล่นด้วยคำตอบนี้คือ..
จิฮิโระ คุณเป็นใคร? รู้จักฉันด้วยเหรอ?
ฮีรางิ จำข้าไม่ได้หรือครับ ช่างใจดำเสียเหลือเกิน สมัยเด็กท่านยังเจอข้าตั้งไม่รู้กี่ครั้ง
จิฮิโระ....?
ฮีรางิ อาจเป็นได้...ข้าคงเปลี่ยนไปมากสินะครับ
ในเมื่อท่านไม่ทราบข้าก็คงไม่มีทางเลือก ข้าชื่อฮีรางิ
ข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ที่สุดขององค์หญิง พอจะจำได้บ้างหรือยังครับ
จิฮิโระ องค์หญิง? เดี๋ยวสิ คุณพูดอะไรน่ะ? ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ แต่คุณจำคนผิดรึเปล่า?
ฮีรางิ ไม่ผิดหรอกครับ แม้ว่าคนอื่นจะจำผิด แต่ข้าไม่มีวันผิดพลาดไปได้ เลืิอดที่ไหลเวียนอยู่ในกายข้าคือเหตุผลที่บอกว่าท่านคือมิโกะ
(ชื่อเรา)...ท่านคือผู้ที่จะขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งโทโยอาชิฮาระ
องค์หญิงที่สองแห่งนาคาสึคุนิครับ
จิฮิโระ "โทโยอาชิฮาระ" ... "นาคาสึคุนิ" ...?
จากนั้นจะได้ยินเสียงองค์หญิงที่หนึ่งพูดว่า "พวกเราจะต้องปกป้องนาคาสึคุนิ"
จิฮิโระ คึ...อึ...ก... อะไรกัน....? เจ็บแปลบในอก....
ฮีรางิ ที่จริงองค์หญิงก็จำได้ใช่มั้ยล่ะครับ ประเทศของท่าน ทุ่งหญ้าเขียวขจีของโทโยอาชิฮาระนั่น
แล้วจิฮิโระก็จะนึกถึงทุ่งหญ้าที่ว่า แต่ก็พยายามที่จะปฏิเสธ
ฮีรางิ ช่างน่าสงสารเสียจริง ดูเหมือนว่าจะถูกทำให้สูญเสียความทรงจำ ข้าจะทำให้ความจำกลับมานะครับ
พูดจบฮีรางิก็เริ่มขยับเข้ามาใกล้
จิฮิโระ คึ...หยุดนะ อย่าเข้ามาใกล้ฉันมากกว่านี้!
มีคำถามให้เลือกตอบอีกแล้วค่ะ "ในหัวขาวโพลนไปหมด" เราจะเลือกคำตอบตามในนิยายละกันนะคะ
จิฮิโระ ใครก็ได้...คาซาฮายะ...นางิ...ช่วยด้วย
ฮีรางิ ไม่ได้นะครับ เอ่ยปากเรียกชายอื่นแบบนั้น เวลานี้ได้โปรดฟังเสียงของข้าคนเดียวจะได้ไหมครับ
ฮีรางิ ท่านเองก็ควรจะยอมรับในลิขิตสวรรค์นะครับ
แล้ว
จิฮิโระก็จะเริ่มนึกถึงต้นไม้ที่เรียงรายรกทึบและเงาของใบไม้
ฉากที่ไม่น่าจะเคยเห็นมาก่อน แล้วก็รู้สึกเจ็บในอกอีก ทันใดนั้น
ดาบของคาซาฮายะก็ฟันทะลุมนต์ของฮีรางิ
คาซาฮายะ พอแค่นั้นดีกว่านะครับ
จิฮิโระก็งงว่าคาซาฯ ไปเอาดาบมาจากไหน
คาซาฮายะ ปลอดภัยดีนะครับ ขออภัยที่มาช้า
เริ่มนึกออกภาพที่คาซาฯ อยู่ในชุดแปลกๆ ถือดาบอยู่ในมือ
ฮีรางิ ฮ้า โดนเข้าซะแล้ว นึกว่าจะไม่ใช่ข่ายมนต์ที่ทำลายได้ง่ายๆ แต่ก็ถูกทำให้ปลดออกจนได้
รู้สึกจะแปลละเอียดไปแล้วล่ะ จะเริ่มตัดๆ บ้างนะคะ แล้วคาซาฯ ก็จะบอกให้เราหลบไป
เพราะผู้ชายคนนี้อันตรายสุดๆ
ฮีรางิก็จะตัดพ้อว่าพูดแบบนั้นให้องค์หญิงฟังได้ยังไง
เดี๋ยวภาพพจน์เขาก็เสียหรอก คาซาฯ
ก็จะโต้ไปว่าก็สมควรแล้วกับคนที่ทิ้งนาคาสึคุนิไปอยู่กับโทโกโยะ
ฮีรางิก็จะแก้ตัวว่าตอนนั้นมันช่วยไม่ได้
แล้วจิฮิโระก็จะถามขัดขึ้นมาว่านี่เรื่องอะไรกัน ที่คนนี้พูดจริงเหรอ
เพราะจิฮิโระจำเรื่องตอนเด็กไม่ได้ พอนึกขึ้นมาก็กลัวไปหมด คาซาฯ
ก็อึ้งไปเลย จิฮิโระก็พยายามเค้นถามความจริง คาซาฯ ก็เลยจำต้องบอก
คาซาฮายะ ...ครับ พวกเราไม่ใช่คนของโลกนี้ แต่มาจากโลกอื่นที่ข้ามกาลเวลาไปแสนไกล
จิฮิโระก็จะเริ่มคิดมาก แ่ต่ก็ไม่ได้นานเพราะฮีรางิใช้คาถาซะแล้ว
จากนั้นก็จะมีภาพของนาคาสึคุนิที่โดนเพลิงผลาญ ทหารบาดเจ็บล้มตาย
แล้วก็ภาพขององค์หญิงที่หนึ่งที่พูดกับจิฮิโระครั้งสุดท้าย
องค์หญิงที่หนึ่ง ถ้าไม่มีพี่แล้ว เจ้าต้องปกป้องประเทศนี้ ปกป้องโทโยอาชิฮาระ
พร้อมกับมอบคันธนูศักดิ์สิทธิ์ให้ ไม่รู้จะแปลว่าไงดีเลยค่ะ
天鹿児弓 อาเมะคาโงะยูมิ ประมาณ "ธนูลูกกวางสวรรค์"
มีใครแนะนำคำที่มันอลังการกว่านี้ให้ได้มั้ยคะ
จบการหวนระลึกอดีต ฮีรางิก็จะถาม
ฮีรางิ รู้สึกเป็นยังไงบ้าง ท่านหญิง
*ประโยคที่มีดอกจันต้องเล่นจบฮีรางิก่อนถึงจะมีขึ้นมาให้เห็นนะคะ
จิฮิโระ *ฮีรางิกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ที่จริงก็ไม่ได้เป็นห่วงอะไรฉันใช่มั้ยล่ะ?
ฮีรางิ *เกลียดข้าแล้วหรือครับ?
จิฮิโระ *....
ฮีรางิ *ถ้าเช่นนั้น ความรู้สึกอย่างนั้นย่อมดีกว่าแน่ๆ ครับ เพราะถ้ามิเช่นนั้นโชคชะตาของท่านอาจจะทำให้เป็นทุกข์แสนสาหัส
จิฮิโระก็จะรู้สึกทรมาน ก็เป็นผลจากการฟื้นความจำ
แต่ฮีรางิก็จะบอกกับจิฮิโระว่า ไม่ต้องเป็นกังวล
เพราะธนูนั้นจะเป็นตัวชี้นำทางให้จิฮิโระเอง
การต่อสู้ครั้งสุดท้ายที่จะเป็นไปตามตำนาน จิฮิโระก็จะสงสัยว่าตำนานอะไร
แล้วนางิก็ร่ายมนต์ค่า ทำให้ฮีรางิห่างออกไป
(โซนกรี๊ดเอง กรี๊ดดดดดดด นางิน่าร้ากกกกกกก
แต่รูปนี้เราใช้กล้องถ่ายเอานะคะ มันเลยอาจจะไม่ชัด
อันที่เฮดบล็อกเราคือตอนไปโลกอดีตแล้วค่ะ
แต่ภาพนี้คือนางิยังใส่เครื่องแบบนักเรียน โฮกกกก
แล้วเสียงมิยาตันก็ซึนมาก ชอบสุดๆ เลยค่า แฮ่กๆๆๆ)
จิฮิโระงงกำลังสองเลยค่ะคราวนี้
จิฮิโระ ทำไม? นางิก็ใช้เวทมนตร์แบบนั้นได้ด้วย...
To be continued
นางิเป็นพวกซึนน่ะค่ะ ปากก็ว่าไม่ๆ แต่พอจิฮิโระให้ทำอะไรก็ทำหมดค่ะ น่าจีบที่สุดค่า
